Çok önce tanışmalıydık seninle, Aşkın adı akıllara gelememişken. Tarifi yapılmadan sevginin. Sen ve ben, biz etmeliydik her şeyden önce. Seninle en başta yazılmalıydık, Henüz kaderin kalemi kırılmadan. Hiçbir ayrılık öğrenmemişken adını, Hiçbir veda düşmemişken insanın alnına, Biz geçmeliydik sonsuzluğun ilk satırından. Zamanın öncesinde tanışmalıydık. Daha ilk yalan söylenmemişken. Henüz ilk tohum toprağa değmemişken. İlk damla buluttan kopmamışken. Bir yürek, bir çift göze sürgün edilmemişken. Ne suskunluk büyütmeliydi duvarlarını gecenin, Ne de şehirler girmeliydi aramıza. Bir bakış yeterdi bütün ömrü anlatmaya, Bir dokunuşla çözülürdü içimdeki kıyamet. Çünkü sen, benden önce bile bendin belki. Daha mevsimler yaratılmamışken Bir sonbahar gibi düşmeliydin içime. Ve ben, adına henüz aşk denmemiş o sızıyı İlk kez seninle tanımalıydım. Kalbim, senden önce amin dememeliydi bir duaya. İlk ben durmalıydım karşında, İlk nefesin ben olmalıydım. Gözyaşın bana akmalıydı, Ben sana ölmeliydim. İlki biz olmalıydık her duygunun. Ne varsa eksik kalan bu dünyada Belki de geç kalmışlığımızdan oldu. Belki bu yüzden yarım bütün sevinçler, Belki bu yüzden hüzün bu kadar tanıdık. Çünkü biz, olması gereken zamanda olmadık. Dedim ya zamanın öncesinde Hatta Adem ile Havva'dan önce. Cehennem daha tutuşmamışken, Biz kovulmalıydık cennetten. Şimdi seni düşününce anlıyorum; Bazı insanlar geç kalınmış bir duadır. Vaktiyle edilse kabul olacakken, Sessizliğe karışıp kader olan… Ve insan ömrü, bazen sadece buna yanar.